کویر انتهای زمین است. پایان سرزمین حیات است. در کویر گویی به مرز عالم دیگر نزدیکیم و ازآن است که ماوراء الطبیعه را - که همواره فلسفه از آن سخن می گوید و مذهب بدان می خواند – در کویر به چشم میتوان دید، میتوان احساس کرد. و ازآن است که پیامبران همه از کویر برخواسته اند و بسوی شهرها و آبادی ها آمده اند. در کویر خدا حضور دارد. این شهادت را یک نویسنده رمانی^۱ داده است که برای شناختن محمد و دیدن صحرایی که آواز پر جبرئیل در زیر غرفه بلند آسمانش به گوش میرسد، و حتی درختش، غارش، کوهش، هر صخره سنگش و سنگریزه اش آیات وحی را برلب دارد و زبان گویای خدا میشود به عربستان آمده است و عطر الهام را در فضای اسرارآمیز آن استشمام کرده است.

کویر، سرزمین آزادی، نجات، جایگاه بودن و زیستن؛ آغاز خوشبختی، نزهتگه ارواح پاک، فرشتگاه معصوم، میعادگاه انسانهای خوب، از آن پس که ازاین زندان خاکی و زندگی رنج و بند و شکنجه گاه و درد، با دستهای مرگ نجات یابند.

گزیده ای از کتاب کویر - دکتر علی شریعتی

^۱ گنور گیو - نویسنده « زندگی محمد » به فرانسه